Ο Δημήτρης Ζέππος στη μνήμη μου θα μείνει ανάμεσα σε όλα τα άλλα ως ο «σκυταλοδρόμος» του έργου του Πατατζή, στους νεώτερους. Δεν πρόλαβα να κάνουμε μαζί του  εκείνο το αφιέρωμα στον θείο του τον μεγάλο αυτό συγγραφέα για τον οποίο μου είχε αναφέρει αυτό που ακολουθεί και δεν θέλω να το διατηρήσω για εμένα προσωπικά καθώς διαισθάνομαι τη λατρεία του Δημήτρη για τον Σωτήρη Πατατζή: «Aγαπητέ Γιάννη. Χωρίς ίχνος νεποτισμού θα πω πως ο Πατατζής είναι πολύ μεγαλύτερο μέγεθος απο όσο μερικοί νομίζουν. Για φαντάσου να διδάσκεται στις Σκανδιναβικές χώρες να είναι μεταφρασμένος σε γλώσσες και γλώσσες και τα δικά μας σχολικά βιβλία να μην έχουν ούτε μια γραμμή δική του Όταν έχει εκδοθεί στην Αγγλία και στις Σκανδιναβικές χώρες συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο <<Οι 10 μαιτρ του διηγήματος>> και στους 10 είναι και ο Πατατζής με διήγημα του δίπλα σε ονόματα όπως ο Σαρογιάν, ο Τσέχωφ, ο Μωπασάν,

Ο Δημήτρης πίστευε σε μια συνωμοσία σιωπής σε βάρος του Πατατζή. Δεν καταφέραμε να βρεθούμε από κοντά να επεκτείνουμε αυτή τη συζήτηση γιατί μας τα έφερε αλλιώς η ζωή. Πιστεύω πως ο Δημήτρης θα ήθελε να μας βλέπει να ψαχνόμαστε περισσότερο  σε αυτή την πόλη που αγάπησε και άφησε σπουδαία παρακαταθήκη με τον λόγο του και το έργο του και τις παρεμβάσεις του.  Καλό σου ταξίδι Δημήτρη σε κόσμους ονειρικούς ουτοπικούς και πολιτείες «μεθυσμένες» από ανθρωπιά και ελπίδα.

Γιάννης Λάσκαρης